ભગવાન શ્રીકૃષ્ણના જીવનમાં એક વાત વારંવાર જોવા મળે છે — જ્યારે પણ અહંકાર ધર્મ અને સત્ય સામે ઊભો રહ્યો, ત્યારે તેનો અંત આવ્યો.
કંસને પોતાની શક્તિ અને સત્તાનો અહંકાર હતો. તેણે નિર્દોષ લોકો પર અત્યાચાર કર્યા અને પોતાને અજેય માન્યો. પરંતુ જ્યારે સમય આવ્યો ત્યારે શ્રીકૃષ્ણે તેનો અંત કર્યો.
એ જ રીતે શિશુપાલ, જરાસંધ અને દુર્યોધન જેવા શક્તિશાળી લોકો પણ પોતાના અહંકારના કારણે વિનાશ તરફ ગયા. તેમની પાસે શક્તિ, સંપત્તિ અને સૈન્ય બધું હતું, પરંતુ વિનમ્રતા નહોતી. અહંકારે તેમની બુદ્ધિ પર પડદો પાડી દીધો.
ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ શીખવે છે કે જ્ઞાન, સંપત્તિ, પદ અથવા સફળતા મેળવવી ખોટું નથી. પરંતુ જ્યારે આ બધું અહંકારમાં બદલાઈ જાય છે, ત્યારે વ્યક્તિનું પતન શરૂ થઈ જાય છે.
આજના સમયમાં પણ ઘણીવાર સફળતા મળતાં માણસ પોતાના પરિવાર, મિત્રો અથવા સમાજને ભૂલી જાય છે. તે પોતાની જાતને સૌથી મોટો સમજવા લાગે છે. પરંતુ સમય દરેકને યાદ અપાવે છે કે સ્થાયી માત્ર સદગુણો છે, અહંકાર નહીં.
ફળથી ભરેલું વૃક્ષ હંમેશા નમે છે. એ જ રીતે સાચો મહાન માણસ ક્યારેય અહંકાર કરતો નથી.
અહંકાર ક્ષણિક આનંદ આપે છે, પરંતુ વિનમ્રતા જીવનભર સન્માન અપાવે છે.
આજનું કૃષ્ણ સૂત્ર
“જે નમે છે તે ટકે છે, જે અકડાય છે તે તૂટી જાય છે.”
