“ભગવાન તમારી પાસે શું માંગે છે? ગીતાના 9મા અધ્યાયનું પરમ રહસ્ય.”
કૃષ્ણ અર્જુનને કહે છે, “હવે હું તને એ જ્ઞાન આપીશ જે અત્યંત ગુપ્ત છે, કારણ કે તારા મનમાં કોઈ ઈર્ષ્યા નથી.” ઈશ્વરને પામવા માટે કોઈ મોટા પંડિત હોવું જરૂરી નથી, માત્ર શુદ્ધ હૃદય હોવું પૂરતું છે.
શ્રીકૃષ્ણ સમજાવે છે કે આ આખું જગત મારા દ્વારા જ વિસ્તરેલું છે. જેમ પવન બધે જ ફેલાયેલો હોવા છતાં આકાશમાં જ રહેલો છે, તેમ બધા જીવો મારામાં છે, પણ હું તેમનાથી અલિપ્ત છું. ભગવાન આ સૃષ્ટિના માતા, પિતા અને પિતામહ છે.
આ અધ્યાયમાં ગીતાનો સૌથી આશ્વાસન આપનારો શ્લોક છે:
“અનન્યાશ્ચિન્તયન્તો માં યે જનાઃ પર્યુપાસતે |
“તેષાં નિત્યાભિયુક્તાનાં યોગક્ષેમં વહામ્યહમ્ ||”
ભગવાન કહે છે: “જે મનુષ્ય અનન્ય ભાવથી મારું ચિંતન કરે છે અને મારે શરણે રહે છે, તેના ‘યોગક્ષેમ’ (જે તેની પાસે નથી તે આપવું અને જે છે તેનું રક્ષણ કરવું) ની જવાબદારી હું પોતે લઉં છું.”
ભગવાનને શું અર્પણ કરવું જોઈએ? શું સોનું-ચાંદી કે મોંઘા નૈવેદ્ય? ભગવાન કહે છે:
“પત્રં પુષ્પં ફલં તોયં યો મે ભક્ત્યા પ્રયચ્છતિ |”
જો કોઈ પ્રેમથી મને એક પાંદડું, એક ફૂલ, એક ફળ કે માત્ર થોડું પાણી પણ અર્પણ કરે, તો હું તેને હોંશે હોંશે સ્વીકારું છું.
ભગવાનને તમારી વસ્તુની જરૂર નથી, તેમને તમારા ‘ભાવ’ની જરૂર છે.
કૃષ્ણ સ્પષ્ટ કહે છે કે મારી નજરમાં કોઈ ઊંચું કે નીચું નથી. ભલે કોઈ ગમે તેટલો મોટો પાપી હોય, પણ જો તે નિશ્ચય કરીને મને શરણે આવે, તો તે પણ પવિત્ર બની જાય છે. ઈશ્વરનો પ્રેમ દરેક માટે સમાન છે.
“તમે જે કંઈ કરો, જે કંઈ ખાઓ કે જે કંઈ દાન કરો, તે ભગવાનને અર્પણ કરતા શીખો. તમારું જીવન ભક્તિ બની જશે.”
